English version follows.

BERVELING, Gerrit: Tri ‘stas tro. Chapecó: Fonto, 1988. Fonto-kajeroj 3. 61p. Broŝurita.

Min komence trompis la enkonduko, kiu tipografie ŝajnigas sin poemo sed fakte estas nura prozaĵo kun linioj iom kaprice rompitaj por ŝajnigi ilin versoj. En la cetera libro Berveling tamen montras sin sufiĉe kompetenta pri la diversaj rimedoj de la vera poezio — ne nur la ritmo kaj rimo, sed ankaŭ la aliteracio, la vokalakordigoj, eĉ la klasikaj aludoj (el kiuj almenaŭ kelkaj meritas, sed ne havas, postnotojn).

El la 28 poemoj en la libro, 14 troviĝas en tri cikloj kiuj esprimas la sentojn de Berveling pri la mondo (ĉies ĉi tero), la amo (triope enlite, kiu tamen ne rilatas al iu ménage a trois) kaj la vivo (ĉies ĉi vivo). La unua kaj tria estas pli interne konsekvencaj, kaj eĉ interrilatiĝas, kion montras ne nur la simileco de nomoj, sed eĉ kelkaj ripetitaj versoj; ekzemple, komparu la komencon de Principe en la unua kun tiu de “Hasto” en la tria.

La 14 ceteraj poemoj traktas la samajn temojn, sed precipe la amon, kaj la sam- kaj la malsam- seksan (ŝajnas, ke Berveling ne vidas grandan diferencon, kaj eble prave). Min ĉefe impresis Sur la strando, en kiu li imitas la italon Dante, ne nur per la komenca verso (“Mi meze de la vojo de la vivo…”) (2) sed ankaŭ per la uzado de tercinoj. En tiu poemo, li ankaŭ montras sian pretecon uzi ĉiujn rimedojn de la lingvo: “Ĉar kiel saĝi, kie Vi Nemezas? / Sur strando mi rimarkis mian onton / kaj ose mi nenion plu aprezas,…” (emfazoj de mi). Dua tercinaro (Sensperdiĝe) havas pli interesan temon: la enigmon, kiel racie pruvi, ke amo okazas? (Berveling eksplicite ne solvas la problemon.)

Kelkaj volos elpensi la mankantan finan verson de la (verŝajne, intence) abortinta soneto Adiaŭe. Spertuloj certe rimarkos la diversajn aludojn al La infana raso de William Auld, kies nomo estas cetere menciita en unu el la poemoj.

Pli ĝuebla ol mi atendis. Ne lasu vin trompi la enkonduko.

Berveling, Gerrit: Three’s a Crowd. (1) Chapecó: Fonto, 1988. Fonto booklets 3. 61 p. Paper.

At first, I was put off by the introduction, which typographically is made to resemble a poem but is, in fact, just a piece of prose with lines somewhat randomly broken to make them look like lines of verse. But in the rest of the book Berveling shows himself quite competent with the various resources of real poetry — not just rhythm and rhyme, but also alliteration, vowel agreement, even Classical allusions (of which at least a few deserve, but do not get, footnotes).

Of the 28 poems in the book, 14 are located in three cycles that express Berveling’s feeling toward the world (ĉies ĉi tero, everyone’s world), love (triope enlite, “three in a bed,” which, however, has nothing to do with a ménage a trois) and life (ĉies ĉi vivo, “everyone’s life”). The first and third are more internally consistent, and even interrelate with each other, which can be seen not only from the similarity of names, but even from a few repeated lines of verse; for example, compare the beginning of Principe, “In Principle,” in the first, with that of Hasto, “Haste,” in the third.

The other 14 poems handle the same topics, but especially love, both homo- and heterosexual (it seems that Berveling, perhaps rightly, sees no great distinction). I was mainly impressed by la strando, “On the Beach,” in which he imitates the Italian Dante not only with the beginning line (“Mi meze de la vojo de la vivo…,” “In the midst of life’s way…”) (2) but also through the use of terza rima. In this poem he also shows his readiness to use all the language’s resources: “Ĉar kiel saĝi, kie vi Nemezas? / Sur strando mi rimarkis mian onton / kaj ose mi nenion plu aprezas,…” (3) (my emphases). A second set of terza rima (Sensperdiĝe, “Loss of Sense”) has a more interesting subject: the riddle of how to rationally prove that love occurs? (Berveling explicitly does not resolve the problem.)

Some will want to think up the missing final line of the (apparently intentionally) aborted sonnet Adiaŭe, “In Farewell.” Knowledgeable individuals will certainly notice the various allusions to La infana raso, “The Child Race,” by William Auld, whose name is also mentioned in one of the poems.

More enjoyable than I expected. Don’t let the introduction put you off.