English version

GIŜPLING, Mikaelo: Tie ĉi tie. Antverpeno: Flandra Esperanto-Ligo, 2003. 104p.

Antaŭ kelkaj jaroj, FEL kolektis la ĝistiaman poezion de Giŝpling en unu volumo, El sisma zono, kiu fariĝis almenaŭ kritika sukceso (William Auld baldaŭ poste aldonis ĝin al sia listo de aparte legindaj originalaĵoj en Esperanto), kaj kies poemo “Kanto pri Donkiĥotoj” ŝajnas al mi unu el la plej bonaj poemoj iam ajn verkitaj en Esperanto.

Nun aperis dua libro de Giŝpling … ne, tria, ĉar evidente, intertempe, aperis dua volumo, Eola harpo, ĉe iu nekonata moskva eldonisto. Kiel ekhavi ĝin? Nu, bone, ĝi estas en la UEA-katalogo …

Intertempe, estis por mi malplezure rimarki, ke en ĉi tiu libro ne troviĝas pintoverko kiel la “Donkiĥotoj”. Aliflanke, kaj pli plezurige, Giŝpling ankoraŭ retenas sian kapablon poemi kompetente pri la eternaj veraĵoj de la homa ekzisto. Mi, denaska oregonano pasiginta duonon de la vivo ĉe la 38a latitudo, povas aparte ŝati la ciklon “Neĝa fantazio” — kaj, en tiu ciklo, aparte rekomendi la poemon “Siberia kanto” (p. 44), kiu estas taŭga kaj eble necesa por ĉiu, kiu opinias, ke “la mondo ŝuldas al mi vivtenadon”. Kaj ankaŭ plaĉos, al ekzilitoj kiel mi, la titolpoemo (paĝoj 49-50).

Al mi aparte plaĉis la sennoma poemo sur paĝo 62, el kiu mi citu la finan strofon, kiu iom rememorigas min pri sceno en la ĵus aperinta filmo “Fahrenheit 9/11” (tiu, en kiu alia Mikaelo provas konvinki kelkajn senatanojn varbigi siajn gefilojn al la usona armeo — sensukcese):

“Estas dolĉe kaj honore
Morti por patrujo kara” —
Oni diras nun retore —
Ne pri si, pri hom’ najbara.

La poemoj ĝenerale ne traktas Esperanton; sed vidu “Du nomoj” (paĝoj 71-72).

Mankas al la libro, kiel mi diris, la inspirita pinto de El sisma zono; sed mi opinias, ke la ĝenerala nivelo de la poemoj estas pli alta. Nepre leginda.

Gishpling, Mikaelo: Tie ĉi tie. Antwerp: Flemish Esperanto League, 2003. 104 p.

A few years ago, the Flemish Esperanto League collected Gishpling’s poetry, up to that time, in one volume, From an Earthquake Zone, which became at least a critical success (William Auld later added it to his list of Esperanto original works especially worth reading), and whose poem “A Song of Don Quixotes” seems to me to be one of the best poems ever written in Esperanto.

Now a second book by Gishpling has appeared … no, a third, because obviously, in the meantime, a second volume appeared, An Aeolian Harp, from some unknown publisher in Moscow. How can I get a copy? Well, fine, there it is in the Universala Esperanto-Asocio’s catalog …

In the meantime, I was sad to note that in this book there is no outstanding work such as the “Don Quixotes”. On the other hand, and more pleasantly, Gishpling still has his ability to write poems, competently, about the eternal verities of human existence. As a native Oregonian who has spent half of his life at the 38th parallel, I can especially appreciate the cycle “Snow Fantasy” — and, in that cycle, especially recommend the poem “A Siberian Song” (p. 44), which is suitable and perhaps necessary for everyone who believes that “the world owes me a living.” And the title poem (pages 49-50) will also please exiles like myself.

I especially like the untitled poem on page 62, from which let me quote the final stanza, which reminds me somewhat of a scene in the recently released movie Fahrenheit 9/11(the one in which another Michael tries to convince a few Senators to have their sons and daughters enlist in the U.S. army — unsuccessfully):

The poems generally don’t touch on Esperanto; but see “Two names” (pages 71-72).

As I said, the book doesn’t reach the inspired summit of From an Earthquake Zone; but I think that the general level of the poems is higher. Worth reading.