Esperanta versio

Zaft, Sylvan: Peter Jameson’s Secret Language. Farmington: Bela Lingvo Press, 1996. 152 p. Paper.

I got a chance to read this short novel in manuscript and really enjoyed it. Which, I suppose, says something about my mental age, since it’s aimed at readers in the 10-12-year-old bracket. ⁽¹⁾

Peter Jameson, a bright but not brilliant fourth-grader, acquires an interest in language when reading about Indian sign-language. A year later, his interest is reawakened when, in a restaurant, he hears some Middle Eastern types making what he takes (on good evidence) to be rude though admiring comments about his 16-year-old sister in some foreign tongue. Realizing that knowing a language that nobody else about him knows will give him and his friends a certain kind of empowerment, he and they set out to learn some such language. French (which the author teaches) and Latin turn out to be too complicated, and eventually he runs across Esperanto, which he and his friends learn (at least to basic competence) over Easter break from an anthropologist living in their town.

The plot, however, revolves not around Esperanto but around the attitudes of grown-ups — particularly the principal of his school — to the use by children of any means of communication to which they are not privy. When conflicts arise between Peter’s friends and other students over their use of the language, the principal (who is not a villain — Zaft is too familiar with the realities of public education to cast him in that mold) chooses to attempt, unsuccessfully, to suppress this troublesome factor. How Peter and his friends manage to overcome this obstacle, and what they learn about language and society, is the story.

Excellent story.

⁽¹⁾ Though, as SF writer Robert Heinlein once wrote, the major difference between books for adults and books for children is that you just leave the sex out of those for children. I’m not even sure that this is true any more.

ZAFT, Sylvan: La sekreta lingvo de Peter Jameson. Farmington: Bela Lingvo Press, 1996. 152p. Broŝurita.

Mi havis okazon legi manuskripton de ĉi tiu romaneto, kaj vere ĝuis ĝin. Kio supozeble informas pri mia mensa aĝo, ĉar ĝi celas legantojn 10-12-jarajn. ⁽¹⁾

Peter Jameson, inteligenta sed ne superinteligenta kvarajarulo, akiras intereson pri lingvoj leginte pri indiana gestolingvo. Post jaro, lia interesiĝo revekiĝas kiam, en restoracio, li aŭdas kelkajn arablandanojn fari kelkajn ŝajne (nu, evidente) admirajn tamen krudajn komentojn en iu fremda lingvo pri sia 16-jara fratino. Konsciante, ke scipovo de lingvo nekonata al ĉirkaŭuloj donos al li kaj liaj geamikoj ian potencon, li kaj ili ekserĉas iun tian lingvon por lerni. La franca (instruata de la verkinto) kaj la latina evidentiĝas tro komplikaj, kaj fine li eltrovas Esperanton, kiun li kaj liaj geamikoj lernas (almenaŭ ĝis postkomencanteco) dum la paska ferio, helpe de antropologo en sia urbo.

La intrigo tamen ne rivoluas ĉirkaŭ Esperanto sed ĉirkaŭ la sintenoj de plenkreskuloj — aparte de la lernejestro — rilate la uzadon fare de infanoj de komunikilo, kiun ili ne komprenas. Kiam konfliktoj estiĝas pri ilia uzado de la lingvo inter la amikoj de Peter kaj aliaj lernantoj, la lernejestro (tute ne malbonulo — Zaft tro bone konas la realaĵojn de la publika instruado por formi lin en tia muldilo) elektas provi, sensukcese, subpremi tiun ĝenan faktoron. Kiel Peter kaj liaj geamikoj sukcesas venki tiun problemon, kaj kion ili lernas pri lingvo kaj socio, jen la intrigo.

Bonega rakonto.

⁽¹⁾ SF-verkisto Robert Heinlein tamen iam skribis, ke la ĉefa distingo inter libroj por plenkreskuloj kaj tiuj por infanoj estas, ke en la lastaj oni simple ellasas la sekson. Mi mem ne certas, ĉu eĉ tio nuntempe validas.