English version follows.

GUDSKOV Nikolao (kompilis): Moskvaj sonoriloj. Moskvo: Impeto, 2007. 160p. Broŝurita.

Jam de la Unua Libro, en kiu aperis kelkaj originalaj poemoj de Zamenhof, poezio estas grava parto de la Esperanta literaturo, kaj aparte en Rusio. Ĉi tiu volumo kolektas unu specifan grupon de rusaj Esperantaj poetoj — tiuj, kiuj loĝas en Moskvo aŭ havas alian rilaton kun tiu grava metropolo.

Temas entute pri 36 poetoj, de la fruaj kiel Deŝkin kaj Hohlov ĝis la lastaj kiel Ĥmelinskij kaj Soljakova. La kompilinto apartigas la libron en kvar (efektive kvin) partojn: Genezo (efektive, poetoj de la plej frua sovetia periodo); Profetoj (tiuj de la epoko de “revekiĝo” de Esperanto en Sovetio, nome post 1958); Nova Testamento (poetoj kiuj aperis ĉirkaŭ la periodo de la falo de Sovetio kaj starigo de la Federacio Rusio); kaj Epistoloj (pli lastaj poetoj). Tamen, se oni kontrolas en la aparta biografietaro, oni rimarkos, ke en tiu lasta parto troviĝas ankaŭ “Kabeiĝintoj”, fojaj poetoj kiuj pro iu aŭ alia kialo ne plu aŭ nur nepoezie rilatas kun la Esperanto-movado.

El la 36 poetoj, plej reprezentata estas (eble kompreneble) Mikaelo Bronŝtejn, kun 15 paĝoj da poemoj — iom strange, ĉar Bronŝtejn mem ne estas moskvano. Sed kompreneble li ludis aparte gravan rolon en la rusia Esperanto-movado ekde la 60aj jaroj, kaj eble eĉ pli gravan rolon en la rusia Esperanto-literaturo de la periodo. Ankaŭ reprezentata estas mia plejŝatata rusa Esperanto-poeto, Mikaelo Giŝpling (sed bedaŭrinde ne per sia eksterordinara “Kanto pri Donkiĥotoj”.

La nivelo de la poezio estas ĝenerale alta, kvankam — aparte en la plej lastaj poemoj — oni ofte trovas la rusismon “kurta” anstataŭ la ĝusta “mallonga”. Jen ekzemplo, “Falkido” de Ivan Lubjanovskij:

En silkaj stepoj de Aksaj’
Falkidon kaptis mi hazarde —
En tago de brilanta maj’.
Ĝi ĉesis teni sin singarde.

Sub miaj fingroj pulsis kor’ —
Kaptita koro de l’ falkido,
Kaj spontanece ŝprucis for
El mia gorĝ’ triumfa rido.

Ja falko min rigardis nun,
Pri mi ĝi pensis en ĉi horo,
kaj mian bildon al la sun’
Kun si ĝi levos en memoro.

En sindefend’ sovaĝe min
Falkid’ per ungoj akraj gratis
Sed elturnante kun obstin’
Min per flugiloj pezaj batis.

Mi kisis ĝin per frata kis’
Kun emoci’ de simpatio
Kaj en abismon de turkis’
forlasis ĝin en trema pio.

Gudskov, Nikolao (compiler): Moscow Bells. Moscow: Impeto, 2007. 160 p. Paper.

Since the First Book (of Esperanto), in which several original poems by Zamenhof appeared, poetry has been an important part of Esperanto’s literature, and especially in Russia. This volume collects one specific group of Russian Esperanto poets — those who live in Moscow or have another relationship with that important city.

There are 36 poets here, from the early ones such as Deshkin and Hohlov up to the recent ones such as Khmelinsky and Solyakova. The compiler breaks the book up into four (actually five) parts: Genesis (poets from the earliest Soviet period); Prophets (those from the era of the “reawakening” of Esperanto in the Soviet Union, i.e. after 1958); A New Testament (poets who appeared around the period of the fall of the Soviet Union and the establishment of the Russian Federation); and Epistles (more recent poets). But if you check the separate collection of short biographies, you’ll notice that in this last part there are also the “Kabeiĝintoj”, sometime poets who for some reason or another no longer, or only non-poetically, have a relationship with the Esperanto movement.

Of the 36 poets, the most represented is (perhaps understandably) Mikaelo Bronshtein, with 15 pages of poems — somewhat strange, because Bronshtein is not himself a Muscovite. But he has of course played an especially important role in the Russian Esperanto movement starting in the sixties, and a perhaps even more important role in the Russian Esperanto literature of the period. Also represented is my favorite Russian Esperanto poet, Mikaelo Gishpling (but unfortunately not with his extraordinary “Song of Don Quixotes”).

The level of the poetry is generally high, although — especially in the most recent poems — we often find the Russism “kurta” instead of the correct “mallonga”. Here’s an example, “Young Falcon” by Ivan Lubianovsky:

En silkaj stepoj de Aksaj’
Falkidon kaptis mi hazarde —
En tago de brilanta maj’.
Ĝi ĉesis teni sin singarde.

Sub miaj fingroj pulsis kor’ —
Kaptita koro de l’ falkido,
Kaj spontanece ŝprucis for
El mia gorĝ’ triumfa rido.

Ja falko min rigardis nun,
Pri mi ĝi pensis en ĉi horo,
kaj mian bildon al la sun’
Kun si ĝi levos en memoro.

En sindefend’ sovaĝe min
Falkid’ per ungoj akraj gratis
Sed elturnante kun obstin’
Min per flugiloj pezaj batis.

Mi kisis ĝin per frata kis’
Kun emoci’ de simpatio
Kaj en abismon de turkis’
forlasis ĝin en trema pio.