English version

GUDSKOV, Nikolao: Malneŭtrale pri la neŭtrala. Beauville-Moskvo: SAT-Broŝurservo, 1997. 96p.

En ĉi tiu libro troviĝas pluraj eseoj ne tiom pri Esperanto, kiom pri Esperantismo, de la aktuala prezidanto de la Rusia Esperanto-Unio. (Pri li mem, oni povas trovi pli ĉi tie .)

Temas pri 13 artikoloj liaj (plus unu de István Ertl), kiuj aperis en revuoj tiel disaj kiel la eta kaj loka Moskva Gazeto unuflanke kaj Esperanto de UEA aliflanke; tamen, La Gazeto ŝajnas esti lia preferata medio, kaj cetere Gudskov ofte referencas artikolojn de Eugene de Zilah, redaktoro de tiu revuo. Gudskov enigas la artikolojn en tri fakoj: “La movado”, “La komunumo” kaj “Esenco kaj estonteco” (kiun lastan titolon li sendube pruntis de Zamenhof).

La kvar artikoloj en “La movado” ŝajne venis el la periodo 1993-1995, kaj atentas ĉefe la orienteŭropan Esperanto-movadon, kiu en tiu tempo ŝajnis al multaj disfalanta kaj malaperanta, kompare kun la periodo de la 80aj jaroj. Gudskov ĝenerale diskutis agadon kiu, liaopinie, iom reekvilibrigos la situacion en tiu mondoparto. Kompreneble, el la vidpunkto de 2004, estas pli-malpli evidente, ke la orienteŭropaj esperantistoj jam alkutimiĝis al la nova ĉirkaŭaĵo kaj la movado pli fortikas tie nun ol post la sovetia disfalo.

En “La komunumo”, li komencas per du artikoletoj (originale aperintaj en Esperanto) esplorante la ecojn de la Esperanto-parolantaro, kaj tuj rimarkas “infanecon” (ne tro surprize, laŭ li, ĉar lerni Esperanton estas kvazaŭ naskiĝi duan fojon) kaj “sektecon”. Sed post tio li analizas la komunumon laŭ la metodo per kiu T. Kuhn analizis la komunumojn de sciencistoj, kaj rimarkas, ke tiu metodo ja estas ankaŭ aplikebla al la esperantistaro. Fine li traktas, helpe de la artikolo de Ertl, la “marĝenecon” de esperantistoj. Lia konkludo pri la tri difinaj ecoj estas eble atentinda, kaj mi citos ĝin:

“… marĝeneco de iu grupo estas ĝenerala signo de ĝia evolukapablo; vola aŭ nevola sekteco (fakte, alia vizio de l’ marĝeneco) estas kondiĉo por necesa por la evoluo certagrada izoliteco, kaj ankaŭ infaneco atestas pri evolueblecoj. Do, por la komunumo de esperantistoj, kiuj posedas tiujn trajtojn, ne ĉio estas perdita.”

Duonon de la libro okupas la fako “Esenco kaj estonteco”, kiu komenciĝas per la artikolo — por mi ne aparte konvinka — “Esperanto kiel noosfera fenomeno”. Sed precipe interesa por mi estis la posta eseo, “Pozitiva kaj negativa signifoj de nocioj pri nacioj”, en kiu Gudskov diskutas paralelismojn kaj kontrastojn inter kosmopolitismo, internaciismo, homaranismo, sennaciismo, naciismo, pariotismo kaj ŝovinismo. Finfine, estas sufiĉe facile por legantoj de la recenzo ŝovi ses el tiuj nocioj en du paralelajn fakojn, sed Gudskov ankaŭ traktas la “internaciismon”, kiu kvazaŭ ŝvebas inter la du kaj povas en difinita historia momento troviĝi en unu aŭ la alia (Gudskov ankaŭ diskutas, kiel la “internaciismo” tre facile povas fariĝi imperiismo). En “Esperanto kaj anarkio” li esploras kelkajn socipolitikajn apogojn de la lingvo kaj ĝiajn revoluciajn signifojn. Poste, en “Kio ni estas por la ekstera mondo?” Gudskov klarigas kial, laŭ li, la “fina venk’” ne eblas sub la aktuala politika aranĝo en la mondo, kaj en “Kial mi estas kontraŭ la fina venko” li aldonas, ke por li ĝi ĉiukaze estas celo neatinginda, laŭ morala vidpunkto.

Vere interesa libro, pri kies ekzisto bedŭrinde ne scias multaj.

Gudskov, Nikolao: Opinionatedly About the Neutral. Beauville-Moscow: SAT-Broŝurservo, 1997. 96 p.

In this book there are several essays not so much about Esperanto as about Esperantism, by the current president of the Russian Esperanto Union. (You can find out more about him here .)

These are 13 of his articles (plus one by István Ertl) which have appeared in magazines as disparate as the tiny and local Moskva Gazeto on the one hand and UEA’s Esperanto on the other; but La Gazeto seems to be his preferred medium, and Gudskov often refers to articles by Eugene de Zilah, the editor of that magazine. Gudskov assigns the articles to three bins: “The Movement”, “The Community” and “Essence and Future” (which last title he obviously borrowed from Zamenhof).

The four articles in “The Movement” apparently come from the period 1993-1995, and mainly have to do with the eastern European Esperanto movement, which at that time seemed to many to be disintegrating and disappearing, by comparison with the period of the eighties. Gudskov generally discusses action which, in his opion, would go some way to putting the situation back on an even keel in that part of the world. Of course, from the viewpoint of 2004 it is more or less obvious that the eastern European Esperanto speakers have now grown accustomed to their new environment and the movement is stronger there now than it was after the disintegration of the Soviet Union.

In “The Community,” he begins with two short articles (which originally appeared in “Esperanto”) by examining the characteristics of the Esperanto-speaking community, and he immediately remarks “childishness” (not too surprising, he says, because learning Esperanto is like being born for a second time) and “sectarianism” But after that he analyzes the community by the method used by T. Kuhn to analyze the communities of scientists, and notes that this method is indeed also applicable to the Esperanto-speaking community. Finally he discusses, with the help of Ertl’s article, the “marginality” of Esperanto speakers. His conclusion about the three defining characteristics may be worthy of note, and I shall quote it:

“… marginality of a group is a general sign of its ability to evolve; willing or unwilling sectarianism (in fact, another view of marginality) is a condition for a certain degree of isolation, necessary for evolution, and even childishness bears witness to the possibilities of evolution. So for the community of Esperanto speakers who possess these traits, not everything is lost.”

Half of the book is occupied by the category “Essence and Future”, which begins with the article — not especially convincing to me — “Esperanto As a Noöspheric Phenomenon”. But I was especially interested in the following essay, “Positive and Negative Meanings of Notions About Nations,” in which Gudskov discusses parallelisms and contrats between cosmopolitanism, internationalism, (Zamenhof’s) humanism, anationalistm, nationalism, patriotism and chauvinism. Finally, it should be quite easy for readers of this review to shove six of those notions into two parallel categories, but Gudskov also discusses “internationalism”, which seems to float between the two and can, in some definite historical moment, find itself in one or the other (Gudskov also discusses how “internationalism” can quite easily turn into “imperialism”). In “Esperanto and Anarchy” he studies several sociopolitical underpinnings of the language and its revolutionary significance. Then, in “What Are We For the Outside World?” Gudskov explains why, he believes, the “final victory” (of Esperanto) is not possible under the current political arrangement in the wordl, and in “Why I Am Against the Final Victory” he adds that for him it is, in any case, a goal not worth reaching, from a moral viewpoint.

A genuinely interesting book, about whose existence not too many people are aware.