English version follows.

ŠTIMEC Spomenka: Hodler en Mostar. Pisa: Edistudio, 2006. 105p. Broŝurita. ISBN 978-88-7036-073-8.

Interesitoj pri la historio de Esperanto eble rememoros la knabon Hector Hodler kiu, kune kun sia amiko Edmond Privat, fondis la Universalan Esperanto-Asocion. Sed eĉ tiuj interesitoj eble ne scias, ke la patro de Hector Hodler, Ferdinand Hodler, estis svisa pentristo kiun oni en tiu lando opinias nacitrezoro. Post lia morto, la svisa registaro arigis ĉiujn liajn pentraĵojn por teni ilin en unu grandioza kolekto.

Ĉi tiu romano traktas ne tiom Hodler (kiu malaperas antaŭ la duono de la romano finiĝas) kiom lian iaman kromedzinon Jeanne Charles, (1) kiu post lia forpaso havigis al si sufiĉe grandan grupon de liaj pentraĵoj, pri kiuj la svisa registaro tute ne sciis, kaj kunportis ilin tra diversaj vivospertoj — la romano ĉefe traktas ŝiajn vivospertojn — ĝis ili finfine troviĝis en la malnova bosnia-hercegovina urbo Mostar, kie, post la morto de Jeanne, parenco de ŝia edzo Meho (Mehmed) sukcesis liveri ilin al muzeo en Sarajevo, de kie la du plej gravaj malaperis dum la bosnia milito.

La romano estas sufiĉe interesa, sed mi trovis kelkajn korektindaĵojn. Unue, tro ofte la nomo Hodler aperas kiel Holder.

Sur p. 32 ni legas:

La ĉeestintoj ion rakontis pri iu Ido-krizo de la jaro 1907 … Multe pli inspiraj ŝajnis al li la knabinoj, vigle diskutantaj pri la preparoj vojaĝi somere al kongreso en Cambridge.

Kompreneble, la Ido-krizo ne eksplodis ĝis post la kongreso en Cambridge.

Aliaj problemoj (malmultaj) estis aŭ malgravaj gramatikaj eraroj aŭ tajperaroj: izoligi (izoli) sur p. 33; islamanojn devenantaj (devenantajn) sur p. 51; popolajn kuirejon (kuirejojn) sur p. 66; univeristata (universitata) sur p. 67; rebela (ribela) sur p. 89.

Interesa romano, kiun mi unusesie tralegis.

(1) Dum kvindek jaroj la vizaĝo de Jeanne, pentrita de Hodler, aperis sur la svisa 50-franka monbileto.

Štimec, Spomenka: Hodler en Mostar (Hodler in Mostar). Pisa: Edistudio, 2006. 105 p. Paper. ISBN 978-88-7036-073-8.

Those interested in the history of Esperanto may remember the boy Hector Hodler who, together with his friend Edmond Privat, founded the Universala Esperanto-Asocio. But even those interested people may not know that Hector Hodler’s father, Ferdinand Hodler, was a Swiss painter who was considered a national treasure in his country. After his death the Swiss government collected all his paintings to keep them in one grandiose collection.

This novel is not so much about Hodler (who disappears less than halfway through the novel) as about his sometime mistress Jeanne Charles, (1) who after his death acquired for herself quite a large group of his paintings, about which the Swiss government knew nothing, and carried them through various experiences in her life — the novel is mostly about her experiences — until they finally ended up in the old Bosnian-Herzegovinan town of Mostar, where, after Jeanne’s death, a relative of her husband Meho (Mehmed) succeeded in delivering them to a museum in Sarajevo, from where the two most important disappeared during the Bosnian War.

The novel is quite interesting, but I found a few things deserving of correction. First, too often the name Hodler appears as Holder.

On p. 32 we read

Those present were saying something about some Ido crisis of the year 1907 … Much more inspiring seemed to him the girls, who were vigorously discussing preparations to travel that summer to a congress in Cambridge.

Of course, the Ido crisis did not explode until after the congress in Cambridge.

Other problems (few) were either unimportant grammatical errors or typos: izoligi (izoli) on p. 33; islamanojn devenantaj (devenantajn) on p. 51; popolajn kuirejon (kuirejojn) on p. 66; univeristata (universitata) on p. 67; rebela (ribela) on p. 89.

An interesting novel which I read through at one sitting.

(1) For fifty years Jeanne’s face, painted by Hodler, appeared on the Swiss 50-franc note.