MIYAZAWA Kenzi: Gooŝ la ‘ĉelisto. Eljapanigis NOZIMA Yasutarô. Japana Esperanta Librokooperativo, 1991. 197 p. Bindita.

English version here.

Ŝajne, en la Okcidento oni preskaŭ ne konas la nomon de Miyazawa, ⁽¹⁾ kiu estis populara fabelisto frue en la 20a jarcento, kaj kiu mortis relative juna en 1933; nur post la morto, li populariĝis en sia lando. Oni diras, ke estis lia intenco mem traduki siajn fabelojn en Esperanton el la japanaj originaloj, sed ankaux, ke — surbaze de unu poemo en nia lingvo kiun li postlasis — tio vere ne estus bona ideo. Finfine, ili aperas por nia generacio en almenaŭ kvar libroj, kiuj ĝis nun aperis, tradukitaj de diversaj japanaj esperantistoj.

Ĉi tiu libro donas al ni entute 19 ekzemplerojn el la fabelaro de Miyazawa, tre diversajn. Ekzemple, en la titola fabelo, duaranga violonĉelisto en la orkestro de la urba kinejo lernas unuarangigi sian metion helpe de la bestoj, kiuj loĝas ĉirkaŭ li. Plaĉis al mi “Restoracio Multemenda”, en kiu ĉasistoj lernas — ne nur teorie — ke ankaŭ aliaj bestoj krom homoj ŝatas manĝi. En “La ursoj de Monto Nametoko” ni esploras la rilaton inter ĉasanto kaj ĉasatoj. En “La terdio kaj vulpo” alloga betulino neintence vekas rivalecon inter malnaiva vulpo kaj mallerta terdio. “Parko-arbaro de Kenĵu” montras, kiel eĉ malgravaj inter ni povas influi la postan mondon. Kaj en “Fajro en Konko” juna leporo lernas pri potenco kaj ties koruptemo.

Notoj ĉe la fino de la libro klarigas diversajn onomatopeojn kaj japanajn specialaĵojn (ekz-e arbojn kaj tempomezurojn) en la diversaj fabeloj.

Entute ĝuebla libro.

Kenzi Miyazawa: Goosh the Cellist. Translated from Japanese by Yasutaroo Nozima. Japanese Esperanto Book Cooperative, 1991. 197 p. Bound.

Apparently, in the West the name of Miyazawa, who was a popular storyteller in the 20th century and who died relatively young in 1933, is almost unknown; ⁽¹⁾ only after his death did he become popular in his own country. It is said that it was his intention to translate his own stories into Esperanto from the Japanese originals, but also that — on the basis of one poem in our language that he left behind — this would not really have been a good idea. At last they are appearing for our generation in at least four book which have appeared up to now, translated by various Japanese Esperanto speakers.

This book gives us a total of 19 very diverse examples from Miyazawa’s collection of stories. For example in the title story, a second-rate cellist in the orchestra of the city movie house learns to upgrade his craft with the help of the animals who live around him. I liked the “Restoracio Multemenda”, in which hunters learn — nut just in theory — that other animals besides man like to eat. In “The Bears of Mount Nametoko” we study the relationship between a hunter and his prey. In “The Earth-God and the Fox” an attractive birch tree unintentionally awakens rivalry between a sophisticated fox and a clumsy earth-god. “Kenzu’s Forest Park” shows how even the unimportant among us can influence the later world. And in “Fire and Shell” a young hare learns about power and how it corrupts.

Notes at the end of the book explain various onomatopoeas and Japanese specialties (e.g. trees and measurements of time) in the various stories.

Overall, an enjoyable book.