JOHANSSON, Sten: Falĉita kiel fojno. Skövde: Al-fab-et-o, 1997. 76p. Broŝurita (vinktita).

English version here.

Detektiva romaneto, iom realisma en tio, ke ĝi montras verajn policajn detektivojn, kiuj kolektas faktojn, kiuj neeviteble (kaj post iom da tempo) gvidas ilin al la unusola kriminto, ne al ĉambro da suspektitoj, elinter kiuj ili devas per sia deduktaj povoj elekti la veran kriminton.

Kiam la familio Schulze veturas de sia hejmo apud Hamburg al sia somerdomo apud lago Törn en sudorienta Svedio por kvinsemajna jarferio (verŝajne, ho miaj samlandanoj, tio ne estas tre stranga afero por eŭropanoj), ili ne atendas, ke la du gefiloj tuj trovos apud la hejmo kadavron murditan de falĉilo. Enketado de polickomisaro Roger Svedberg kaj policinspektoro Tom Jankéus baldaŭ eltrovas, ke la kadavro estas tiu de dana narkotisto kaj kontrabandisto Brian Jespersen, kaj ke la iama amikino de Jespersen, Mette Søbjerg, loĝas apud la sama lago kaj posedas apudan butikon de novepokaĵoj. Kaj, kompreneble, Mette havas ian rilaton kun la murdo, sed ne la evidentan …

La romaneto estas iom internacia laŭ sia aspekto; rolas ne nur Svedio, Danio kaj Germanio (hejmo de la familio Schulze, senkulpuloj kies enplektiĝo en la afero tamen ne finiĝas per la eltrovo de la kadavro), sed ankaŭ Pollando.

Ĉefe temas pri relative simpla Esperanto — nu, ne tute simpla, sed limigita, pli-malpli, al la oficiala lingvaĵo. Troviĝas fina paĝo kun 21 glosoj, sed grandparte temas pri asimilitaj loknomoj (ekz-e Elsinoro, Skanio) aux modernaj ĉiutagaĵoj (faksi, telefaksi, retpoŝto). (Atendante ege bezonatan kasedon el Danlando, sur paĝo 52 Svedberg demandas al sia partnero: “Ĉu ne eblas sendi sonregistraĵon per ia komputila retpoŝto? [kaj, supozante nean respondon] Mezepoke!”) Krom tio, Johansson en unu loko uzas ne la ĝustan akĉenton sed akcenton, kaj aliloke misliterumas kurzon kiel kurson. Sed efektive la libro estas tre facile legebla. Mi devas iom protesti pri la uzo de “Nova Aĝo” anstataux “Nova Epoko” for “New Age”.

Temas, cetere, pri la unua el kvar romanetoj, ĉiu okazanta en alia sezono, pri la samaj policanoj. Mi kun plezuro legos la tri aliajn.

Johansson, Sten: Reaped Like Hay. Skövde: Al-fab-et-o, 1997. 76 p. Paperback (stapled).

A short detective novel, somewhat realistic in that it shows real police detectives who collect facts which inevitably (and after some lapse of time) lead them to the single culprit, not to a roomful of suspects from among whom they must use their deductive powers to choose the genuine culprit.

When the Schulze family drives from their home near Hamburg to their summer house near lake Törn in southeastern Sweden for a five-week annual vacation (it seems, oh my countrymen, that this is not anything strange for Europeans), they don’t expect their two children to immediately turn up, near the home, a corpse murdered with a scythe. An inquiry by police commissioner Roger Svedberg and inspector Tom Jankéus soon shows that the body is that of a Danish drug dealer and smuggler Brian Jespersen, and that Jespersen’s sometime girl friend, Mette Søbjerg, lives by the same lake and owns a nearby New Age shop. And, of course, Mette does have some relationship to the murder, but not the obvious one …

The novel is somewhat international in appearance; not only Sweden, Denmark and Germany (home of the Schulze family, innocent folk whose participation in the matter does not end with the discovery of the body) play a role, but also Poland.

The Esperanto is, in the main, relatively simple — well, not completely simple, but limited, more or less, to the official language. There is a final page with 21 glosses, but these are, for the most part, assimilated place-names (e.g. Elsinoro [Elsinore], Skanio [Scania]) or modern everyday terms (faksi [to fax], telefaksi [to fax], retpoŝto [e-mail]). (Waiting on a very necessary cassette from Denmark, Svedberg on page 52 asks his partner: “Isn’t it possible to send a sound file by computer e-mail? [And, expecting a negative answer] Medieval!”) In addition, Johansson in one place Johansson uses not the correct akĉento (accent, general set of sounds used by a particular speaker) but akcento (accent, stress), and in another place misspells kurzo (exchange rate) as kurso (course of study). But the book is really quite readable. I must protest somewhat against the use of Nova Aĝo instead of Nova Epoko for “New Age”.

The book is the first of four short novels, each of them taking place in a different season, about the same two policemen. I will read the other three with pleasure.