Interesaj noveloj, facile legeblaj.

Bona libro por homo, kiu ĵus finis komencgradan kurson pri Esperanto.

La rakontoj mem estas humuraj kaj iom memorigas pri la preskaŭ samperioda usona romano Life With Father.

Facile kaj rapide legebla ekzemplo de la “metropola fantazio”.

Ĉi tiu volumo kolektas unu specifan grupon de rusaj Esperantaj poetoj — tiuj, kiuj loĝas en Moskvo aŭ havas alian rilaton kun tiu grava metropolo.

Entute, la almenako estas interesa kaj leginda, kun nur kelkaj esceptoj.

Laŭ mi, la noveloj bone taŭgas por progresantoj (kio estas ĝenerale la situacio rilate novelarojn en Esperanto).

Se vi volas guston de la frua poezio de nacia poetino, la libro estas rekomendinda; sed laŭ mi ŝi verkis pli bone en postaj jaroj, almenaŭ laŭteme.

La tri poemoj priskribitaj ĉi tie valoras la prezon de la libro. Miaopinie, eĉ unu el ili tion valorus.

Ĉi tiu estas utila libreto kiu instigas al la novulo konatiĝi kun la Vikipedio (ĉefe la Esperanta) kaj lerni mem krei kaj redakti artikolojn en ĝi.

Interesa novelaro, relative facile legebla.

Interesa libro por ĉiu, kiun interesas la historio de Esperanto kaj la fako planlingviko ĝenerale.

Mi povas rekomendi la libron por tiuj, al kiuj plaĉas la nuntempa ĝenro de “urba fantazio”. Ĝi ja estas sufiĉe interesa kaj nedemetebla rakonto.

Estas bedaŭrinde, ke la serio jam finiĝis — sed, pro la fina situacio de Svedberg, ĝi ne povos daŭri, almenaŭ en la nuna formo.

Ilutoviĉ estas talenta poetino.

Nepre havinda libro (kun siaj kvar antaŭuloj) por ĉiu, kiun interesas la planlingva etimologio.

Mi ricevas la impreson, ke Buys verkas poemojn pli por verki poemojn ol por uzi ilin por publikigi siajn sentojn.

Libro utila por tiuj, kiuj ŝatas detalojn, sed malpli utila por tiuj, kiuj deziras klarigojn.

Leĝera libro, facile legebla, kaj ĝenerale amuza.

Mi tre ĝuis ĉi tiun romaneton, kaj rekomendas ĝin al tiuj, kiujn interesas la detektivaj rakontoj.

Interesa historia (sed eble tute fikcia) rakonto.

La leganto, kiun ĝi celas, estas la postbaza lernanto, ne kompetenta leganto de Esperanto.

Tyko Gabriel Glas estas kuracisto, homo iom soleca, mense brila liberpensulo kiu tamen obeas la formojn de la socio.

Fakte, por mi la kerno de la libro estas ĝuste tiuj poemoj, kompletaj aŭ nekompletaj; la libro estas kvazaŭ antologio de poemoj originale verkitaj en Esperanto aŭ tradukitaj en Esperanton.

Ĉion Waringhien garnas kaj ilustras per specimenoj de la koncernaj poemoj kaj prozaĵoj. Per tio li donas ne nur klarigojn pri la diversaj temoj, kiujn li traktas, sed ankaŭ ilustraĵojn de tiuj temoj.

Malgraŭ difektoj, interesa libro, kaj ne malfacile legebla.

Mallonga sed ege interesa.

Mi ne povas rekomendi ĉi tiun libron, simple pro tio, ke ĝi ne estas havebla. Sed mi donos provizoran rekomendon, esperante, ke iam iu reeldonos ĝin.

Kiel ofte okazas, la lingvaĵo de la libro estas relative simpla, kaj oni povas kun plezuro kaj unusesie legi ĝin se oni ne tro multe atendas de la intrigo.

Se paroli ĝenerale, la libro estas plena de informoj por tiuj, kiuj havas intereson pri la planlingva afero.

Lastatempe, la esperantista eldonejo Kava-Pech decidis aperigi specialan eldonon, sub titolo Biblio en 4 000 ekzempleroj. Oni iom ŝanĝis la formaton, metante la librojn de la Duakanonaj Libroj ne inter la du Testamentoj sed en siaj ĝustaj lokoj en la Malnova Testamento.

Interesa romano, kiun mi unusesie tralegis.

Ĉi tiu libro prezentas al ni naŭ originalajn novelojn de Stellan Engholm, verkitajn en bonegstila kaj relative facile legebla Esperanto

La traduko de Tonkin estas preskaŭ senescepte bona. Tonkin ne falas en la kaptilon uzi nekutimajn vortojn por montri sian eruditecon, kiel multaj Esperantaj verkistoj; li ĝenerale uzas nur komunuzajn vortojn (supozeble Shakespeare faris same).

Ĝenerale interesa infanlibro, kun kelkaj ĝenaj tajperaroj kaj unu tro ofta gramatika fuŝo.

La libro estas utila por ĉiu, kiu volas ĉemane havi tian kompendion pri Esperanto.

Ĉi tiu teatraĵo rakontas pri la careco de Boris Godunov, kaj precipe pri intrigo fare de malkontenta monaĥo, Gregor Otrepjev, fariĝi la iam murdita frato de Teodoro kaj pretendi la tronon.

Iom strange estas, ke Elpin estas ĝenerale memorata ne pro siaj tradukoj el la korea lingvo sed pro siaj tradukoj el la ĉina lingvo.

Tamen, oni danku al Ulrich Becker, kiu decidis redoni al la esperantistaro ĉi tiun legindan kaj longe malaperintan klasikaĵon de la rusa literaturo.

Fine, oni povas nur diri, ke — kiel ĉiam — ĉi tiu poemaro de Giŝpling meritas legadon, kaj ioman atenton.

A good introduction to a knowledge about the language; but not a textbook, by any stretch of the imagination.

The plot, however, revolves not around Esperanto but around the attitudes of grown-ups — particularly the principal of his school — to the use by children of any means of communication to which they are not privy.

Ĝenerale tre interesa libro.

Vere interesa libro, pri kies ekzisto bedŭrinde ne scias multaj.

Mankas al la libro la inspirita pinto de El sisma zono; sed mi opinias, ke la ĝenerala nivelo de la poemoj estas pli alta.

“La baro de Unesko estas fakte la baro de la grandaj lingvoj, kaj tiu baro klarigas mian pesimismon.”

Estas iom plezure provi kanti la poemojn ― almenaŭ kiam la koncerna gamo ne havas kvar diesojn, pri kiuj mi devas atenti. Tamen, laŭ mi la kantoj ne estas aparte memorindaj.

Piron siatempe verkis ne nur poemaron sed ankaŭ sufiĉe multajn romanojn, kaj siatempe tradukis multajn kantojn en Esperanton; do ŝajne li havas ian rajton juĝi pri ĝi.

Ĉi tiu libro donas al ni entute 19 ekzemplerojn el la fabelaro de Miyazawa, tre diversajn.

Se plaĉas al vi poezio, jen libro vere leginda.

Li Bai havis ambicion fariĝi “Feo de Poezio” , kaj laŭ bela legendo li atingis tiun beatan staton.

Kvankam troviĝas kelkaj (malmultaj) originalaj kantoj en la libro, la granda plimulto konsistas el tradukaĵoj el diversaj eŭropaj lingvoj

Ĝenerale, mi trovis la intrigon pli interesa ol tiu en Falĉita kiel fojno.

Efektive la libro estas tre facile legebla.

Kun kelkaj esceptoj, la rakontoj suferas pro sia aĝo.

La titolo, laŭ la verkinto, ne venas el la radiko “erar’” sed el la sufiksoj “-er-” kaj “-ar-“.

Unu el la allogaj ecoj de la romaneto estas la humuremo de Johansson pri homaj antaŭjuĝoj.

Ĝi traktas du el la tradiciaj temoj de gejunula literaturo: reveno al la bela naturo kaj solvo fare de junaj homoj de krimo.

If you are looking for depth, I can unhesitatingly recommend Vilborg over Cherpillod. On the other hand, if you are looking for breadth Cherpillod is the book to have.

I suspect that NPIV is going to be an absolute necessity for those who insist on being literarily active, or active in various specialist fields.

La noveloj estas interesaj pro la roluloj kaj fonoj, sed ne sufiĉe kontentigaj, precipe ĉar kun kelkaj esceptoj la finoj ŝajnas … nefinaj.

Se mi devus kritiki ĉi tiun libron, mi mencius ĉefe la senhezitan helpemon de kelkaj naciaj gravuloj (tion oni malofte vidas en la reala mondo) kaj la fantazian geografion de la mondparto sude de Turkio. La lingvaĵo estas rapide kaj facile legebla. La ilustraĵoj, eble pli ol la rakonto mem, estas taŭgaj por infana libro.

Laŭ mia sperto, vi trovos ne ĉiun novelon ŝatinda, sed ankaŭ trovos almenaŭ unu juvelon, kaj eble pli.

Oni povas nur laŭdi la novelojn, kiuj, mallongaj, estas ĉiuj gemetoj.

Libro por sin distri dum (mallonga) vespero.

En ĉi tiu libro, temas pri la dioj mem, tamen ne sen kelkaj anaĥronismaj komentoj fare de ili kaj de la verkinto.

Mi trovis la libron interesa, sed eble neesperantistoj ne tiom trovus ĝin tia.

Kio, bedaŭrinde, lasis nin kun libro kiu estas romano ĉefe pro la nombro de paĝoj.

Sed plej juka por mi estis la fakto, ke la montofeino de Monto Bisbino, en la unua rakonto, ŝajne parolas la lombarditalan, tre belan latinidan lingvon kiu evidente ne ekzistis en la antaŭromia kelta epoko de la fabelo.

La stilo estas iom fremda por okcidentaj gustoj, tamen tute plaĉa.

Interesa libro, kaj eble pli fidela al la originalo — sed eble ankaŭ ne tiel facile legebla — kiel la ordinara “Sankta Biblio” en Esperanto.

Legebla. Ĉu leginda? Depende de la propra gusto.

Pli ĝuebla ol mi atendis. Ne lasu vin trompi la enkonduko.

Ne tro longa, facile legebla, kaj atentokapta.

Rekomendata aparte por progresantoj.

Mi dubas, ĉu multaj okcidentanoj legos ĉi tiun libron. Tio estas bedaŭrinda.