English version

GIŜPLING, Mikaelo: Eola harpo. Moskvo: Eŭropa jura universitato Justo, 1999. 106p.

Leginte la unuan kaj trian librojn de Giŝpling, mi scivolis, kiel havigi al mi la duan, kiu aperis ne ĉe la eldonejo de la Flandra Esperanto-Ligo sed ĉe iu malmulte konata neesperantista instanco en Moskvo. Nu, la problemon afable solvis por mi s-ro Giŝpling mem, kiu — leginte miajn antaŭajn recenzojn — sendis al mi ekzempleron de la koncerna libro. Dankon, samideano!

La poemojn la verkinto evidente kunmetis en tempo, kiam li devis fari gravan decidon — kie pasigi la ceteran vivon. Evidente, plaĉegas al li la hejmlando Rusio, kun siaj

Neforgeseblaj mildaj sunaj tagoj,
Aromaj pinoj, blua ĉen’ de lagoj…

(“Senzorge iam”, paĝoj 6-7)

aŭ eĉ sia

…densa siberia praarbar’…

(“Siberia kanto”, p. 3)

Sed ne ĉiam plaĉas la homa medio:

Do alvenu, Nova Jaro
Kun senpova registaro,
Kun rabia parlamento
Kaj ebria prezidento!

(“Elektonte”, p. 84; la fina verso
evidente aludas Prezidenton Jelcin)

Oni povas sopiri pli kvietan, hejmecan lokon, kie

La tagiĝo venas ŝtele, per piedoj molaj, kataj,
Kaj heroldas birda kanto ĉe l’ fenestro la alvenon…
Blankaj domoj, blankaj muroj rozkolore delikataj
Riveliĝas el krepusko renkontante la matenon.

(“Jerusalemo”, p. 21)

Fakte, Giŝpling dediĉas parton de la libro al la juda/biblia kulturo; vidu la poemojn “Kaino”, “Noa”, “Raĥel”, “Kredo”, “Eliro”, “Rut” kaj “Ijobo”, paĝoj 56 ĝis 68; kaj spurojn oni trovas eĉ en aliaj, neparencaj poemoj:

Ĉu Sorto destinas, ke dum kvar jardekoj
Ni vagu malgaje en lando dezerta?
Ĉu pord’ al feliĉo ne estos aperta
Ĝis ni liberiĝos de kulpoj kaj pekoj?

(“Elkore. Majo 94”, paĝoj 71-79;
pri okazaĵoj en Rusio)

Sed super Rusio kaj Izraelo, Giŝpling ne hezitas indiki kelkajn eternajn, malkomfortajn kaj superkulturajn, veraĵojn … kiel kutime:

Kaj daŭras la eraroj kun ripetoj
Ekde Adam’ ĝis nia temp’ heroa…
Ni ĉiam restas nur analfabetoj —
Kaj nin rigardas kun malĝoj’ Klioa.

(“Lecionoj de historio”, p. 85; Klioa estas
la muzo de la Historio, kiel certe scios
ĉiu anglalingva sciencfikciemulo, kiu legis
En la lando de la blinduloj de Michael Flynn)

Fine, oni povas nur diri, ke — kiel ĉiam — ĉi tiu poemaro de Giŝpling meritas legadon, kaj ioman atenton.

Gishpling, Mikaelo: An Aeolian Harp. Moscow: European legal university Justice, 1999. 106 p.

After reading Gishpling’s first and third books, I wondered how to get hold of the second, which was published not by the Flemish Esperanto League’s publishing section but by a little-known non-Esperantist organization in Moscow. Well, the problem was kindly solved for me by Mr. Gishpling himself, who — after reading my earlier reviews — send me a copy of the book in question. Thanks, friend!

The poems were obviously written by the author in a time when he had to make an important decision — where to spend the rest of his life. Obviously, he was in love with his homeland, Russia, with its

Neforgeseblaj mildaj sunaj tagoj,
Aromaj pinoj, blua ĉen’ de lagoj…

(“Once Upon a Time, Without a Care”, pp. 6-7)

or even its

…densa siberia praarbar’…

(“A Siberian Song”, p. 3)

But he didn’t always care for the human environment:

Do alvenu, Nova Jaro
Kun senpova registaro,
Kun rabia parlamento
Kaj ebria prezidento!

(“Before the Election”, p. 84; the final line is
obviously an allusion to President Yeltsin)

One can yearn for a quieter, homelike place, where

La tagiĝo venas ŝtele, per piedoj molaj, kataj,
Kaj heroldas birda kanto ĉe l’ fenestro la alvenon…
Blankaj domoj, blankaj muroj rozkolore delikataj
Riveliĝas el krepusko renkontante la matenon.

(“Jerusalem”, p. 21)

In fact, Gishpling dedicates part of the book to the Jewish/Biblical culture; see the poems “Cain,” “Noah,” “Rachel,” “Belief,” “Exodus,” “Ruth” and “Job”; and traces are to be found even in other, unrelated poems:

Ĉu Sorto destinas, ke dum kvar jardekoj
Ni vagu malgaje en lando dezerta?
Ĉu pord’ al feliĉo ne estos aperta
Ĝis ni liberiĝos de kulpoj kaj pekoj?

(“From the Heart. May 94”, pp. 71-79;
on occurrences in Russia)

But above Russia and Israel, Gishpling does not hesitate to indicate a few eternal, uncomfortable and pretercultural truths … as usual:

Kaj daŭras la eraroj kun ripetoj
Ekde Adam’ ĝis nia temp’ heroa…
Ni ĉiam restas nur analfabetoj —
Kaj nin rigardas kun malĝoj’ Klioa.

(“History’s Lessons”, p. 85; Clio is the muse of History,
as every English-speaking science-fiction reader who
has read Michael Flynn’s In the Country of the Blind
will know)

In the end, one can only say that — as always — this collection of Gishpling’s poetry deserves reading, and some attention.