“What’s Godunov for us is Godunov for anybody.” — Richard Armour

English version

PUŜKIN, Aleksandr: Boris Godunov. Elrusigis V. A. Edelŝtejn. Moskvo: Impeto, 2005. 110p. Ilustraĵoj de Vladimir Favorskij. Broŝurita.

Fine de la 16a jarcento, post la pereoj de Johano la Terura kaj, poste, de lia filo Teodoro, la caran tronon de Rusio akceptis la kortegano Boris Godunov. Ĉi tiu teatraĵo rakontas pri lia careco, kaj precipe pri intrigo fare de malkontenta monaĥo, Gregor Otrepjev, fariĝi la iam murdita frato de Teodoro kaj pretendi la tronon. Gregor fuĝas unue al Litovio, poste al Pollando, kie li akiras la subtenon de la katolika eklezio kaj de polaj kaj litoviaj nobeloj por ekmiliti kontraŭ Borison.

El lingva vidpunkto la libro estas bone verkita kaj, laŭ mi, bone tradukita. Aparte bonaj scenoj estas, ree laŭ mi, tiu en kiu Gregor lernas pri la forpaso de la juna Dimitro kaj koncipas sian ideon fariĝi pretendanto al la trono, kaj tiu “amo”-sceno inter Gregor kaj Marina, en kiu Gregor konfesas sian veran identecon kaj la ambicia Marina tamen instigas lin daŭrigi la pretendon.

Interesa ankaŭ estas la Puŝkina imitado de unu el la trukoj de Ŝekspiro — fini longan paroladon per rimo.

Eble iom konfuza por la leganto estos la apero de grava rolulo kun la nomo “Puŝkin”, ĉefa subtenanto de la pretendanto. Evidentiĝas, ke temas ne pri Aleksandr Sergeeviĉ sed pri Afanasij Miĥajloviĉ (p. 40). Prapatro de la poeto kaj teatristo?

Se mi devus plendi pri io, temas pri la fino, en kiu Gregor — ne povante konkeri sur batalkampo — tamen sukcesas pro popola ribelo post la mistempa forpaso de Godunov kaj la cariĝo de lia filo Teodoro — kiu en la fino mortigas sin per veneno, kiu lasas amason da ponardpikojn en lia korpo. Nome, la fino estas eble iom tro abrupta. Cetere, estas evidente, ke Puŝkin ne certis pri ĝia signifo, ĉar en unua varianto, okaze de la anonco pri la cariĝo de la pretendanto, la homamaso krias: “Vivu la caro Dimitro Ivanoviĉ!” sed en la fina varianto ili simple mutas. Plus ça change, plus c’est la meme chose?

Pushkin, Alexander: Boris Godunov. Translated from Russian by V. A. Edelstein. Moscow: Impeto, 2005. 110 p. Illustrations by Vladimir Favorsky. Paperback.

At the end of the 16th century, after Ivan the Terrible and, later, his son Fyodor had died, the tsarist throne of Russia was accepted by courtier Boris Godunov. This play tells about his time as tsar, and especially about the plot by an unhappy monk, Gregor Otrepiev, to become Fyodor’s murdered brother and claim the throne. Gregor flees first to Lithuania, then to Poland, where he acquires the support of the Catholic church and of Polish and Lithuanian nobles to make war on Boris.

From a linguistic viewpoint, the book is well written and, in my humble opinion, well translated. Especially good scenes are, again in my humble opinion, the one in which Gregor learns about how young Dmitri died and conceives his idea of becoming a pretender to the throne, and the “love”-scene between Gregor and Marina, in which Gregor confesses his real identity and the ambitious Marina encourages him to continue his pretension.

Also interesting is Pushkin’s imitation of one of Shakespeare’s tricks — finishing a long speech with rhyme.

Somewhat confusing for the reader may be the appearance of an important character named “Pushkin”, a main supporter of the pretender. It becomes obvious that this is not Alexander Sergeevitch but one Afanasij Mikhailovitch (p. 40). An ancestor of the poet and playwright?

If I had to complain about anything, it would be the climax, in which Gregor — unable to win on the battlefield — nevertheless succees because of a popula rebellion after Godunov’s mistimed death and the becoming tsar of his son Fyodor — who in the kills himself with a poison that leaves a lot of dagger-stabs in his body. Namely, the end is perhaps somewhat too abrupt. Furthermore, it’s obvious that Pushkin was not certain of its meaning, because in the first variant, when the accession to the throne by the pretender is announced, the crowd cries: “Long live tsar Dmitri Ivanovitch!” but in the final variant they simply remain silent. Plus ça change, plus c’est la meme chose?